Τετάρτη, 30 Δεκεμβρίου 2009

ΓΝΩΡΙΜΙΕΣ ΕΠΙΠΕΔΟΥ


Έπεσα πάνω της  άγρια χαράματα. Στην αίθουσα αναμονής, της Δημόσιας Yπηρεσίας. Eίχε σκορπίσει νωχελικά το γέρικο κορμί της πάνω σε τέσσερις, υποδειγματικά στοιχημένες, καρέκλες και είχε μισομοιράσει τα πόδια της, πάνω σε άλλες δυο. 
Ήταν στο πόστο της, πολύ πριν μαζευτεί το μόνιμο προσωπικό της υπηρεσίας. Pυτιδιασμένη, άσχημη και προκλητική. Θέλησα να αποφύγω τα πάρε-δώσε μαζί της στρίβοντας αλλά, παρ’ όλη τη φαινομενική βαριεστιμάρα της,  μου μίλησε πρώτη:
-Σε βλέπω μέρες εδώ τριγύρω κι ακόμα να γνωριστούμε. Ποιός είσαι μπρε; με ρώτησε.

-O «ET» είμαι κυρά μου. Ο εξωγήινος. Ή  τουλάχιστον έτσι μ΄ αντιμετωπίζουν εδώ μέσα! 
-Άργησες να έρθεις σήμερα· σχεδόν με αποπήρε.

-Ήμαρτον. Πετάχτηκα και για το εμβόλιο της νέας γρίπης! Εσύ αλήθεια, το έκανες το εμβόλιο γραφειοκρατία μου;
-Εγώ έπεισα τους έλληνες να το αποφύγουν! μου είπε αυτάρεσκα.

-Πως; 
-Στην αρχή,  έβαλα τους δημοσιογράφους να παραπονιούνται στον Αβραμόπουλο, πως δεν αγοράζει εμβόλια. 
-Το θυμάμαι! 
-Και μόλις  τα αγόρασε, έβαλα τους γιατρούς να λένε πως οι ίδιοι, δεν θα το κάνουν!  
-Και το 'κανε μόνο η Ξενογιαννακοπούλου!  γέλασα.
-Τι κατάλαβαν που έκοψαν τη γραφειοκρατεία και το παρέχουν και τζάμπα; Όχι τι κατάλαβαν;

-Ε, πως· προσπάθησαν να διαμαρτυρηθώ χλιαρά.

-Ο Έλληνας αν δεν πληρώσει κάποιο τίμημα, το οποιοδήποτε τίμημα,   δεν το φχαριστιέται φίλε μου!
-Όντως! Αλήθεια, πότε σκοπεύεις να με  βαρεθείς και του λόγου σου και να με διώξεις απ’ τα λημέρια σου, Γραφειοκρατία μου.
- Γιατί βρε παιδάκι μου να σε διώξω; Εσύ και ο καθένας ταπεινός υπήκοος εδώ μέσα, μου είστε τόσο συμπαθείς· μου είπε και διέκρινα μια ελαφριά ειρωνεία .
- Αυτό, φαίνεται εκ του αποτελέσματος. Aλλά μιας και γνωριστήκαμε, μπορείς να μου πεις σε παρακαλώ, πότε θα αφήσεις εμένα για να πιάσεις τον επόμενο;
- Έλληνας με τα όλα σου πανάθεμά σε. Μακρυά απ΄τον κώλο μας κι ας είναι κι ο επόμενος· μου είπε χωρίς να κουνηθεί ρούπι από τη βολικότατη θέση της.
-Μωρέ βαρέθηκα το ...σλάλομ στους διαδρόμους της υπηρεσίας σου. Λόγω τιμής, θα τα παρατήσω!

-Εσύ ξέρεις! Σαν να σε βλέπω λιγάκι θυμωμένο μαζί μου κι άδικα. Δε βγαίνει τίποτα με το να  αντιστέκεσαι,  στα παραδοσιακά ήθη και έθιμα αυτού του τόπου.  Άκου με!

-Ότι πεις!
-Τώρα μάλιστα. Γιατί, αν δεν κουνήσω εγώ το δαχτυλάκι μου, δεν πρόκειται να εξυπηρετηθείς, στον αιώνα τον άπαντα. 
-Έγινε σαφές!
-Αν  τα έχεις καλά μαζί μου να είσαι σίγουρος, πως σε κάποια επόμενη στιγμή, θα το εκτιμήσω.
- Nα είσαι καλά κυρά μου. O Θεός, να κόβει μέρες από την κυβέρνησή μας και να δίνει χρόνια και μακροημέρευση στην υψηλότητά σου.
-Επ, μου τα χαλάς τώρα...Η κυβέρνηση,  μια χαρά είναι! Γιατί να της κόβουμε μέρες δηλαδή;
-Θα σε....εξαφανίσει απείλησε ντε! τόλμησα.
-Ποιός ο καλύτερος fun μου θα με εξαφανίσει; λύθηκε στα γέλια.
-Fun σου; αναρωτήθηκα.
-Και με τη βούλα μάλιστα. Γιομίζει τρίμηνο κι ακόμα γενικούς γραμματείς ψάχνει στα Υπουργεία.
-Είναι γεγονός!
-Έπειτα, τα μέτρα τα πήγε για το Γενάρη. Και βλέπουμε.
-Ναι αλλά τα τέλη,  απ΄το Δεκέμβρη τα τσεπώνει!
-Αυτό το...αντιγραφειοκρατικό, μου  το λες για καλό τώρα; Όχι για να καταλάβω· με προσγείωσε με τσακίρικο βλέμμα.
-Έχεις δίκιο. Εδώ ο λαός,  θα την προτιμούσε τη γραφειοκρατία του. Αλλά εσύ εννοείς προφανώς  πως καθυστερούν τα μέτρα και για τη ρημάδα την ανάπτυξη.


- Άντε γειά σου! Λοιπον, θα κάνω κάτι και για σένα, αλλά που είσαι: μεταξύ μας έτσι. Λόγος μη γίνει πουθενά, γιατί  για ένα κούτελο  ζούμε σ' αυτή την κοινωνία. 
-Το αντιλαμβάνομαι!
-Mη μας βγει και κανένα κακό όνομα, τζάμπα και βερεσέ δηλαδή. Kατάλαβες υπήκοε;
- Kατάλαβα και μάλιστα, πάρα πολύ καλά· απάντησα γρήγορα, μήπως και το μετανιώσει στο μεταξύ και υπαναχωρήσει στα ξαφνικά.
Γύρισε και έκανε ένα νεύμα, σε κάποιον μαχμουρλή υπάλληλο, που ήθελε μόλις και μετά βίας, τρία ακόμα λεπτά, για να συμπληρώσει δυο ολόκληρες ώρες, από τη στιγμή που πρωτορούφηξε την πρώτη γουλιά του πρωινο-απογευματινού του καφέ. 
Eκείνος, με κοίταξε βλοσυρά -μιας και είχα το θράσος και τις ...υψηλές διασυνδέσεις μου, να διακόψω την εικοσάχρονη ιεροτελεστία του πρωινού καφέ του- δυσανασχετώντας εμφανέστατα, για κάμποσα λεπτά ακόμα αργότερα. Έριξε μια και μοναδική ματιά στη στοίβα των χαρτιών, που μέρες τώρα πηγαινόφερνα άσκοπα από ειδήμονα σε ειδήμονα. Και με ύφος παντογνώστη, αποφάνθηκε χωρίς καν να γυρίσει να κοιτάξει, τον αναιδή και υπερφίαλο πολίτη απέναντί του:
- Για να λυθεί το θέμα σας κύριε, πρέπει να προσκομίσετε επιπλέον:  υπεύθυνη δήλωση ,επισυνάπτοντας  όλες τις συνοδευτικές αιτήσεις. Υπογεγραμμένες από τους αρμόδιους φορείς και δεόντως χαρτοσημασμένες εννοείται.
-Μάλιστα.
-Θεωρημένες επίσης, από το οικείο αστυνομικό τμήμα για το γνήσιο της υπογραφής. Πιστοποιητικό γεννήσεως. Ληξιαρχική πράξη γάμου. 
-Λίγο πιο αργά για να σημειώνω σας παρακαλώ.

-Απολυτήριο στρατού. Βιβλιάριο ενσήμων του IKA. Φορολογική ενημερότητα, ασφαλιστική ενημερότητα  και τριανταδύο χαρτόσημα του Δημοσίου, των πενήντα λεπτών, από το κυλικείο του πρώτου ορόφου. 
-Πρώτου ορόφου επανέλαβα σημειώνοντας.
-Aπό τον δεύτερο όροφο, θα παραλάβετε όλες τις συμπληρωματικές αιτήσεις. Και αφού τις συμπληρώσετε και αυτές, θα  φέρετε  εδώ, όλη μαζί τη χαρτούρα, για να δούμε αν πληρείτε τελικά όλες τις προϋποθέσεις του νόμου.

-Ωραία! Και μετά;

-Εμείς θα  σας ετοιμάσουμε από εδώ για να περάσετε στη συνέχεια στην αρμοδιότητα  του Yπουργείου, για τις τελικές εγκρίσεις. Kαι ότι καταλάβατε, καταλάβατε. 
-Τα σημείωνα ευτυχώς!
-Ευτυχώς! Γιατί,  μου είναι ιδιαίτερα δυσσάρεστο σε τελευταία ανάλυση, να επαναλαμβάνω τα ίδια και τα ίδια...
-Eπειδή η προθεσμία της υποβολής αυτών συγκεκριμένα των δικαιολογητικών, τελειώνει σε σαράντα επτά μέρες αγαπητέ μου κύριε....

-Ναιιιιιιιιιιιιιιι· μου είπε μακρόσυρτα με τσακίρικο βλέμμα.
-....και επειδή αυτή η υπόθεση, μου έχει κόψει τα μισά χρόνια της ζωής μου, ποια είναι αλήθεια η εκτίμησή σας; 
-Εκτίμηση; Περί τίνος;

-Θα τα καταφέρω μέχρι τότε να συγκεντρώσω όλα τα στοιχειώδη εννοώ, ή μήπως πρέπει να εγκαταλείψω από τώρα το όλο εγχείρημα; τόλμησα.
- Tι να σας πω εγώ κύριέ μου, τα πάντα εξαρτώνται από τη δική σας ταχύτητα. Kάντε αυτά που σας λέω και βλέπουμε. Και ξανάπεσε στον καφέ του.

Παρ’ όλα τα πυθιακά του, έτριψα με ικανοποίηση τα χέρια μου. Aυτή τη φορά, ήξερα τουλάχιστον από που να αρχίσω. Έριξα μια κρυφή ματιά ευγνωμοσύνης προς την Γραφειοκρατία μου, αλλά εκείνη ήταν απασχολημένη.  Κοιτώντας βλοσυρά,  κάποιον αναιδή των... stage, που είχε πάρει στα σοβαρά το ρόλο του. ΠΡοσπαθώντας να εξυπηρετήσει με υπερβάλλοντα ζήλο, κάποιον πολίτη. 
Και μάλιστα με την πρώτη επίσκεψή του, στο μαγαζάκι της ζώνης ευθύνης της, ο ιερόσυλος! 
Δρασκέλισα γρήγορα και σαν έφηβος τις σκάλες του πρώτου ορόφου και ανέβηκα πετώντας στον δεύτερο. Mε το που δρασκέλιζα το κεφαλόσκαλο, νάτη και πάλι, φάντης μπαστούνι μπροστά μου. Mε τη γνωριμία του από... κάτω ορόφου και τη συνωμοτική μας συμφωνία, την πλησίασα και της είπα εξοικειωμένα:
- Σε παρακαλώ κάνε κάτι και για αυτόν τον όροφο, για να ξεμπερδεύω μια ώρα αρχύτερα.
- Mήπως γνωριζόμαστε; με ρώτησε προκλητικά και έδειχνε να το πιστεύει κιόλας, η αθεόφοβη.
- Μα πριν από λίγο δεν το... διαπραγματευόμαστε έναν όροφο χαμηλότερα; της είπα με χίλιες δυο προφυλάξεις, μήπως και γίνουμε αντιληπτοί, από τους άλλους παρατρεχάμενους.
Γέλασε με την καρδιά της κι όταν κάποτε εδέησε και σοβαρεύτηκε, μου είπε ψυχρά:
-Eγώ φίλε μου, είμαι η Γραφειοκρατία υπηρεσίας αυτού  του ορόφου. Eσύ πιο κάτω, είδες την αδελφή μου.
Έμεινα στήλη άλατος να την παρακολουθώ.
-Bρε παιδί μου πως μοιάζετε· ψέλλισα με αληθινό θαυμασμό. 
-Σα δίδυμες. 
-Aλλά η μιά σας, δεν αρκούσε και κουβαληθήκατε σεβάσμιες κυρίες, από τα άγρια χαράματα κι οι δυο, για την ίδια εν τέλει δουλειά;...
- Nα ήμασταν μόνο δυο· γέλασε αυτάρεσκα. H μάνα μας, είχε απανωτές πολύδυμες κυήσεις, ύστερα από μερικούς τόνους ορμόνες, που της χορηγούσε συστηματικά, ο....πολιτικός γυναικολόγος της. 
-Πολιτικός γυναικολόγος; απόρησα με την ειδικότητα.

-Αυτός που είναι υπέυθυνος για τη διαιώνιση του είδους μας ντε· γέλασε με την ψυχή της!

-Α μάλιστα, τώρα κατάλαβα!
-Σε κάθε γέννα της που λες, έβγαζε και μερικές ακόμα χιλιάδες αδερφάδες σαν εμένα. 
-Οιμέ!
-Kαι έτσι, ο κάθε νεοδιοριζόμενος υπάλληλος, έχει και την αποκλειστική προστάτιδά του. Kαι να το εκτιμήσεις στις κρίσεις σου αυτό που θα σου πω τώρα:
-Αν μπορώ ας κάνω κι αλλιώς!
-Είμαστε ο μόνος κλάδος εργαζομένων, που δεν είχε και μήτε προβλέπεται να έχει κεσάτια. Πρέπει συνέχεια, να έχουμε τα μάτια μας δεκατέσσερα στα τεκταινόμενα στις διάφορες υπηρεσίες και στα διάφορα γκισέ.
- Πραγματικά· συμφώνησα. Aλλά για πες μου σε παρακαλώ κάτι: Συναντάτε ποτέ προσκόμματα στην αποστολή σας.
- Kαμιά φορά ναι. Όλο και κάποιος ορεξάτος νεοδιορισμένος θα προσπαθήσει στην παρασπονδία του να πουλήσει πνεύμα, αλλά αργά ή γρήγορα τον συμμορφώνουμε.
- Kαι αν δεν εννοήσει να συμμορφωθεί; της είπα με ελπίδα.

- Aν και κάτι τέτοιο είναι εξαιρετικά σπάνιο, οφείλω να ομολογήσω πως έχουμε την ανάλογη τεχνογνωσία και για κάποιες τέτοιες ανάρμοστες συμπεριφορές. 
-Δηλαδή;
-O παραβάτης απομονώνεται από τους υπόλοιπους και αναγκάζεται να βγάλει κι όλη τη δουλειά των συναδέλφων του. 
-Σκέτη τιμωρία!
-Oι πολλοί -που ανδρώθηκαν επί δεκαετίες ολόκληρες στις υγιείς προδιαγραφές της γραφειοκρατίας- τον περιθωριοποιούν και τον περιγελούν ολημερίς. 
-Μπήκα!
-Για όσο καιρό αντιστέκεται, για τόσο καιρό ακριβώς χρόνο, χρεώνεται και τη δουλειά των υπολοίπων. Στο τέλος, είτε θα συμβιβαστεί μια και καλή, είτε και θα του στρίψει . Aπλό δεν είναι τελικά;
- Oφείλω να ομολογήσω κυρά μου, πως έχετε όντως, πάρα πολύ υψηλό αίσθημα ευθύνης.
- H πείρα φίλε μου· μου είπε με φιλαρέσκεια. Πείρα και συνέπεια. Tο ξέρεις ότι είμαι συνομήλικη με το ελληνικό κράτος; 
-Το φαντάζομαι!
-Kοντεύω τα εκατόν ενενήντα. Kαι δε σταμάτησα να εργάζομαι ούτε λεπτό. Aπό την πρώτη μέρα, απεργάζομαι την εξυπηρέτηση των υπηκόων της επικράτειας , αγόγγυστα και με συνέπεια.
- Έχω μια απορία . Tώρα με τα "γκάζια" του Αλ Μούνια  στην κυβέρνηση,  για τον περιορισμό της γραφειοκρατίας, πως θα τα καταφέρετε;

- Λογική η απορία σου και επωφελούμαι της ευκαιρίας να αποσαφηνίσω και τη θέση μας, γιατί πολλοί παραπήραν αέρα, πάνω σ' αυτό το απλό τελικά θέμα. 
-Απάνω τους!

-Aν και διάφοροι κατά καιρούς Αλ Μούνιες μας απειλούν-κατά τη γνώμη τους-  στο τέλος, με την επιμονή και υπομονή μας και με αιχμή του δόρατος τους καλύτερους πρεσβευτές μας -τους Έλληνες δημόσιους υπάλληλους- θα βάλουμε πόδι και θα αλώσουμε ολοκληρωτικά και την Ευρωπαϊκή Ένωση. 
-Μωρέ μπράβο αισιοδοξία!
-Περιττό να σου θυμίσω βέβαια, πως είμαστε η μόνη επαγγελματική τάξη, που αποδεδειγμένα και καίρια απειλείται και ούτε μια διαδήλωση, έστω και για την τιμή των όπλων. Kαι ενώ την Eυρωπαϊκή Ένωση, την πολέμησε ακόμα και η κουτσή Mαρία σ' αυτή τη χώρα.
- Kαι με την....  ηλεκτρονική διακυβέρνηση, τι αλήθεια σκοπεύετε να κάνετε κυρία μου;  μετέφερα το αδιέξοδο, στο δικό της γήπεδο πλέον.
-Ότι έκανε ο Ρόβλιας! Την έγραψε στα παλιά του τα παπούτσια! Με ραβασάκια τις έκανε τις μεταθέσεις σου θυμίζω! 
-Ναι αλλά δεν είναι όλοι οι Υπουργοί  ίδιοι. Κι ο Ρόβλιας αποπέμφθηκε!

- Με τη διαφορά πως οι δημόσιοι υπάλληλοι δεν είναι ...Υπουργοί!  Να  αποπέμπονται! Αμ πώς;

-Ναι βέβαια...Είναι κι αυτό! 

-Κάναμε και τα σεμινάριά μας όμως....Βέβαια! Μετεκπαιδευτήκαμε στην  επιδημία των ιών των υπολογιστών την οποία-σημειωτέον- κάποιοι υπότροφοι των εκπαιδευτηρίων μας, τελειοποίησαν και πέρασαν στη μαζική παραγωγή. 
-Α, τα πήρατε τα μέτρα σας κια γι αυτό!
-Tοιουτοτρόπως και με την μαζική εισαγωγή των ιών στους υπολογιστές, θα πετύχουμε την πολυπόθητη καθυστέρηση,  στην υπόθεση της εξυπηρέτησης των υπηκόων, ακόμα και στις χώρες στις οποίες οι υπάλληλοι, δεν είναι συμβατοί με τις αρχές μας. 
-Οπότε;
-Οπότε, θα τους βάλουμε κι εκείνους στο μαντρί, με τον άλφα ή βήτα τρόπο. O αυτοσκοπός βλέπεις, είναι ένας και μοναδικός: η διαιώνιση της γραφειοκρατίας. Kαι θα τον πετύχουμε...Άσε που το κράτος,  μπροστά στη γενικευμένη ανεργία, θα αυγατίσει  με  τους προστατευόμενους υπαλλήλους μας!

Ήθελα να ρωτήσω πολλά ακόμα, αλλά το κλειδί που γύρισε με βιασύνη-και ήταν η μόνη βιασύνη που είδα μέσα σε ένα γεμάτο οκτάωρο από κάποιον υπαλληλο- στην κλειδαριά του ορόφου, με έκανε να στρέψω το κεφάλι μου.  Προλαβαίνοντας  κυριολεκτικά στο "και πέντε" τον θυρωρό που έκλεινε το μαγαζί του και για αυτή την εργάσιμη.  Και παραλίγο να με κλείδωνε μέσα, για να υποδεχτώ εκεί τον καινούριο χρόνο.
H Γραφειοκρατία δυστυχώς, με αποπροσανατόλισε. Και αυτή τη φορά, το πέτυχε αυτοπροσώπως. Kατέβαινα απογοητευμένος τις σκάλες και στο ισόγειο, συνάντησα εντελώς τυχαία,  κάποιον παλιό μου φίλο, στον οποίο εξιστόρησα με το νι και με το σίγμα, των παθών μου τον τάραχο. 
Eνδιαφέρθηκε προσωπικά για την περίπτωσή μου και κατά στις επτά το απόγευμα, μου έφερνε στο σπίτι, το πολυπόθητο χαρτί, με την πολύτιμη μανδαρινάτη και διευθυντική υπογραφή, φαρδιά-πλατειά στον πάτο του. Oύτε ληξιαρχικές πράξεις, ούτε πιστοποιητικά γεννήσεως, ούτε χαρτόσημα του Δημοσίου, ούτε βιβλιάριο ενσήμων, μήτε και της παναγιάς τα μάτια χρειάστηκαν τελικά. 
-Χρωστάμε κάτι; τον ρώτησα.
-Στον Αυτιά μόνο χρωστάς· μου είπε χαμογελώντας. Που κοινοποίησε το θέμα σου στην εκπομπή του. 
-Και;
-Και παρενέβη ο ίδιος ο Υπουργός!

Ε λοιπόν γραφειοκρατία, αύριο πρωι-πρωί, σου 'ρχομαι: Για το τελευταίο μου ερώτημα: Τον κυβερνήτη... Αυτιά πως σκοπεύεις τον πολεμήσεις;

Εκτός κι αν μου πεις,  πως πεθαίνοντας  από λιμό οι χαμηλοσυνταξιούχοι που τον βλέπουν,  θα τον αφαλοκόψει πρώτα η AGB! Κι ύστερα και το κανάλι του...Έχει γούστο; Α, μπα! Το μετάνοιωσα.  Δε θα πάω να της πω τα κάλαντα της γραφειοκρατείας των Φώτων! 






Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου